Datum & Tijd

Hengelo

Volg deze pagina

Mijn Pinterest

 

Vanuit Amberg ging onze weg naar het zuiden van Bayern langs het stadje Abensberg. Behalve van een historisch centrum is het ook bekend van de Brauerei Kuchlbauer. Deze gaf de bekende architect Hundertwasser de opdracht voor de zgn. Kuchlbauerturm. Hundertwasser overleed nog voor de bouw begon, maar de omstreden bouw werd doorgezet en was uiteindelijk begin 2010 klaar. De originele Biergarten rondom de toren zorgen op zonnige dagen voor veel bezoekers, zoals ook op deze zondagmorgen.

 

 

 

 

Volgende halte op weg naar Garmisch-Partenkirchen is Bad Tölz. Dit kuuroord wordt drukbezocht, onder andere vanwege de prachtige Marktstrasse. Deze bergaflopende straat behoort qua gevels tot de mooiste van Duitsland.

 

 

 

 

 

Het had niet veel gescheeld of de binnenstad was in 1945 gebombardeerd (vanwege de aanwezigheid van een SS-opleidings-centrum). Door plotselinge sneeuwval keerden de bommenwerpers om. Als aandenken aan dit "Wunder von Tölz" is een grote adelaar omgesmolten tot Mariabeeld.

 

 

Onderaan de Marktstraße kom je aan de oever van de Isar. Vanaf de brug heb je een fraai uitzicht op de "Kalvarienberg" . De kerk op deze berg is elk jaar het doel van de veelbezochte Leonhardifahrt, een processie te paard. Vanaf de brug liepen we door dezelfde Marktstraße terug naar de parkeerplaats om vervolgens naar Partenkirchen te rijden. Tussendoor nog even snel de Stadtpfarrkirche Maria Himmelfahrt in, maar die was redelijk sober ingericht.

 

 

 

 

 

Garmisch-Partenkirchen is het toeristische centrum van het Werdenfelser Land. Het heeft 26.000 inwoners, maar doet allerminst stads aan. Het zijn eigenlijk twee aan elkaar gegroeide dorpen, waarvan Partenkirchen de wat meer gemoedelijke is. In dat deel hebben we een kamer in het luxe Atlas Grand Hotel, het voormalige Posthotel. Het dorp kenmerkt zich door de vele fraaie muurschilderingen.

 

 

De hoofdstraat van Partenkirchen is de kleurrijke Ludwigstraße, van hieruit loop je makkelijk omhoog naar de Floriansplatz, vanwaar je bij goed weer een prima uitzicht hebt op de Zugspitze. Het mooie is dat het er nog zo heerlijk rustig is.

 

 

 

 

 

 

Iets boven het dorp ligt de bedevaartskerk St. Anton met een heuse kruisweg er naartoe. Behalve de inrichting is het grote aantal gedenkbordjes voor gevallen soldaten in WOII opmerkelijk: veel jongens van zo'n 20 jaar die ver in Rusland omkwamen....

 

 

 

 

 

De dorpen Garmisch en Partenkirchen moesten, zeer tegen de zin van de bevolking, van de nazi's verplicht met elkaar fuseren met het oog op de Olympische Spelen van 1936. Het Rathaus is dus ook pas in 1935 gebouwd in het tussenliggende gebied. Daar is vervolgens ook de spoorlijn neergelegd. 

 

 

In Garmisch is het beduidend drukker met toeristen. Het winkelaanbod is hier ook groter. Toch heeft ook Garmisch zijn mooie hoekjes: met name de Sonnenstraße heeft een groot aantal fraaie oude huizen met de typische gevels. Waar in Partenkirchen de muurschilderingen domineren, zo zijn in Garmisch de houtconstructies toonaangevend. De Sonnenstraße is een bekend motief in de ouderwetse legpuzzles. 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag was de zon beduidend minder nadrukkelijk aanwezig. Iets noordelijker, richting Murnau, ligt het Openlucht-museum Glentleiten, dat een fraaie verzameling boerenhuizen uit Oberbayern herbergt.

 

 

 

 

Hoewel allemaal erg oud, komen veel gebruiksvoorwerpen je nog wel bekend voor. Dat geldt zeker voor de melkbussen. Je kan je hier met de fotocamera dan ook prima uitleven: het ene stillleven na het andere.... Op één van de foto's is op de achtergrond het plaatsje Schlehdorf met zijn abdij en de Kochelsee te zien.

 

 

 

Een aantal gepensioneerden demonstreerden het bijna uitgestorven beroep van kolenbrander (Köhler). Houtskool was een belangrijke brandstof om de potkachels te laten branden.

 

 

De laatste dag in GAP een wandeling naar de Partnachklamm. Dan kom je automatisch langs het Olympisch Stadion waar elk jaar het schansspringen op nieuwjaarsdag plaatsvindt.

 

 

De Olympische Spelen van 1936 waren natuurlijk een feestje van de nazi's. Er was daartoe een speciale tentoonstelling ingericht met de nadruk op de gevolgen voor zowel de twee dorpen, alswel de slachtoffers. Opvallend was dat de organisatie een grote Kraft-durch-Freude-feesttent in het centrum plaatste, om zodoende veel publiek naar de Spelen te krijgen

 

 

 

Direct achter het stadion ligt het bergriviertje Partnach. Iets verderop heeft het riviertje een kloof van bijna 80 meter uitgesneden: de Partnach-klamm. Hier helaas wel veel toeristen, die aan het einde weer terug willen en dus tegen de stroom inlopen (irritant!). 

 

 

 

De laatste avond in GAP was er een optocht in het kader van de Partenkirchner Festwoche. Met een feesttent uiteraard. Opvallend de grote hoeveelheid klederdrachten!